W sobotę, 30 maja, ks. bp Roman Pindel udzieli święceń kapłańskich dziesięciu diakonom. Wśród nich jest nasz parafianin - diakon Kamil Piwowarczyk. Uroczystość odbędzie się w kościele pw. św. Maksymiliana Kolbego w Bielsku-Białej Aleksandrowicach o godz. 10.00.
W niedzielę, 31 maja, o godz. 12.30 ks. Kamil stanie po raz pierwszy przy ołtarzu, aby odprawić Msze Świętą Prymicyjną.  Każda Eucharystia jest spotkaniem ludzi, którzy chcą Bogu dziękować. Ta będzie wielkim dziękczynieniem naszej wspólnoty parafialnej za nowego kapłana i osobistym dziękczynieniem ks. Kamila za dar powołania, którym go Bóg obdarzył.

Nasz rodak

Ks. Kamil Piwowarczyk jestabsolwentem Liceum Ogólnokształcącego Zgromadzenia Córek Bożej Miłości w Bielsku-Białej. Po maturze wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie, jednocześnie rozpoczynając studia filozoficzno-teologiczne na Uniwersytecie Jana Pawła II w Krakowie. W czasie studiów odbył dwie praktyki duszpasterskie: miesięczną - w parafii św. Macieja Apostoła w Bielanach oraz roczną - w parafii Wszystkich Świętych w Zarzeczu. Oprócz tych praktyk podejmował różnego rodzaju posługi wakacyjne, które miały na celu jak najlepsze przygotowanie do kapłaństwa. Studia zakończył w tym roku, uzyskując tytuł magistra teologii.
8 majaubiegłego roku w Wilamowicach przyjął święcenia diakonatu z rąk ks. bp. Romana Pindla. W najbliższą sobotę 30 maja otrzyma święcenia prezbiteratu. Jako hasło swojej posługi kapłańskiej wybrał zdanie z Listu św. Pawła do Galatów: „Nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (Ga 6,14).
W naszej parafii ostatnie prymicje były 17 lat temu. Ks. Kamil jest siódmym kapłanem pochodzącym z naszej wspólnoty. Pozostali księża, którzy pochodzą z naszej parafii to: ks. Antoni Wala, ks. Adam Drożdż, ks. Andrzej Maślanka, ks. Zenon Drożdż, ks. Henryk Zątek, ks. Klaudiusz Dziki. Z parafii katedralnej pochodzi też pięć sióstr zakonnych.

Módlmy się
W czasie trwających rekolekcji przed święceniami polecajmy Go w naszych modlitwach Bogu, zwracając się w sposób szczególny do Ducha Świętego, którego uroczystość Zesłania będziemy obchodzić w niedzielę:
Duchu Święty Boże, Miłości przedwieczna Ojca i Syna
Racz udzielić naszemu nowemu Kapłanowi miłości swojej
Aby nią umiłował Boga i bliźniego
Udziel mu wesela swego, aby tylko w Tobie szukał pociechy
I radował się z łask od Ciebie odebranych
Udziel mu swego pokoju
Aby go zachował w stosunkach z Bogiem i ludźmi
Daj mu cierpliwość, aby wszystkie przykrości znosił
Z uległością i łagodnie
Natchnij go dobrocią swoją, aby był dla bliźnich swoich
Uczynny, usłużny, uprzejmy i pożyteczny -
ku ich radości i zbudowaniu
Oby Cię, Boski Gościu dusz naszych, nigdy nie zasmucił.
A Ty, Maryjo, Królowo Polski,
Która razem z nami, jak w Wieczerniku modlisz się
Do Ducha Świętego
Uproś mu pełnię tych darów
Osłaniaj jego kapłańskie wzrastanie w miłości
Wspomagaj w życiu i posłudze. Amen.

Sakrament kapłaństwa
W Starym Testamencie kapłaństwo zostało ustanowione przez samego Boga, a kapłani przewodzili ludowi, rozsądzali wszelkie ich spory, byli stróżami Prawa, przepraszali Boga za grzechy ludu, składali ofiary za grzechy swoje i ludzi. Ich modlitwy oraz obrzędy liturgiczne Bóg przyjmował, udzielał potrzebnej łaski tym, którzy jej potrzebowali i o którą kapłani prosili. Do świątyni nikt nie mógł wejść, nawet król, przywilejem tym cieszyli się tylko kapłani i lewici. To właśnie kapłani namaszczali na królów i proroków, a przed rozpoczęciem walki przemawiali do żołnierzy zachęcając ich do męstwa. Otaczano ich wielką czcią. W Księdze Syracydesa możemy przeczytać zachętę: „z całej swej duszy czcij Pana i szanuj Jego kapłanów! Z całej siły miłuj Tego, co cię stworzył, i nie porzucaj sług Jego ołtarza”. (Syr 7, 29-31)
Starotestamentalne kapłaństwo zyskało zupełnie nowy wymiar w Chrystusie Jezusie, jedynym Pośredniku między Bogiem a ludźmi. Jest On jedynym arcykapłanem świętym, niewinnym, nieskalanym, który ofiarą swego krzyża udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani. Odkupieńcza ofiara Chrystusa jest jedyna, wypełniona raz na zawsze, a jednak uobecnia się w Ofierze eucharystycznej Kościoła. To samo dotyczy jedynego kapłaństwa Chrystusa; uobecnia się ono przez kapłaństwo sakramentalne.

Podobny do Chrystusa
Przez łaskę Ducha Świętego, która jest właściwa dla sakramentu święceń, wyświęcony zostaje upodobniony do Chrystusa Kapłana, Nauczyciela i Pasterza, którego jest sługą. W momencie święceń otrzymuje władzę działania mocą i w osobie samego Chrystusa. Duchowy dar, którego udzielają święcenia kapłańskie, wyraża modlitwa odmawiana w obrządku bizantyjskim. Biskup, wkładając ręce, mówi między innymi: „Panie, napełnij darem Ducha Świętego tego, którego raczyłeś podnieść do godności kapłaństwa, by był godny bez zarzutu stać przy Twoim ołtarzu, głosić Ewangelię Twojego Królestwa, pełnić posługę Twego słowa prawdy, składać Ci dary i ofiary duchowe, odnawiać Twój lud przez kąpiel odrodzenia, tak aby on sam wyszedł na spotkanie naszego wielkiego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, Twojego jedynego Syna, w dniu Jego powtórnego przyjścia i by otrzymał z Twojej nieskończonej dobroci nagrodę za wierne wypełnianie swojego zadania”.  
Wobec wielkości łaski i misji kapłańskiej święci odczuwali naglące wezwanie, by całym swoim życiem odpowiedzieć Temu, którego sługami ustanowił ich sakrament. Święty Proboszcz z Ars mówił: „Tam, gdzie nie ma księdza, tam nie ma ofiary, a tam gdzie nie ma ofiary, tam nie ma religii... bez księdza śmierć i cierpienie naszego Pana nie przyniosłoby nam żadnych korzyści... widzicie więc, jaką moc ma ksiądz! Przez jedno słowo wypowiedziane przez siebie przemienia on kawałek chleba w Boga! Jest to większe dokonanie, niż stworzenie świata".